UX Collective: Produktni dizajn u 2026. — tri zida koja su pala

Kike Peña, Chief Design Officer, objavio je ovaj tekst u aprilu 2026. kao dijagnozu strukturnih promena u dizajnerskoj profesiji. Članak nije fokusiran na AI alate ili konkretne radne tokove — tvrdi da su se ekonomski i organizacioni uslovi koji su istorijski ograničavali dizajnere promenili, i da profesija mora da reaguje promišljeno, a ne samo da usvaja nove alate.

Centralni argument organizovan je oko tri barijere koje Peña naziva “zidovima” — svaki predstavlja kategoriju ograničenja koja su istorijski sprečavala dizajnere da utiču na strategiju, inženjering ili inovacije u kompanijama.

Prva je zid produktnog razgovora. Tokom većeg dela istorije dizajna, produktne odluke su donošene centralizovanim product management timovima, dok su dizajneri radili u izolovanim ciklusima izvršenja. Pomak industrije ka međufunkcionalnim trijadama — gde dizajn, produkt i inženjering dele donošenje odluka — dao je dizajnerima direktan pristup poslovnom kontekstu, podacima o korisnicima i strateškim diskusijama iz kojih su ranije bili isključeni.

Drugi je zid koda. Argument ovde je poznat, ali direktno izražen: AI alati za kodiranje omogućili su dizajnerima da prototipišu i isporučuju funkcionalni kod bez oslanjanja na predaju zadatka inženjerima. Peña to opisuje kao eliminaciju izgovora “nije implementirano” — standardnog razloga zašto bi ideja dizajnera bila odložena ili nikad realizovana. Kroz Figma Make, Claude Design ili druge alate, dizajneri sada mogu da dovedu koncept do radnog stanja u browseru.

Treći je zid inovacija. Sa pristupom i produktnom razgovoru i tehničkom steku, dizajneri više nisu ograničeni na estetiku interfejsa. Mogu da utiču na interne procese, operativne odluke i pravac produktne strategije zajedno sa poslovnim stejkholderima.

Peñina preporuka za dizajnere u praksi proističe iz ove analize: mašta i poslovna pronicljivost — a ne poznavanje alata — biće ono što će razlikovati dizajnere u budućnosti. Zapažanje kolege sažima tu misao: “Nove dizajnere treba meriti po veličini njihove mašte, a ne po tome koliko dobro znaju alate.” To znači da je proširivanje raspona razmišljanja o mogućem važnije od praćenja ažuriranja softvera.

Tekst je najkorisniji za dizajnere srednjeg i višeg nivoa čiji uticaj stagnira uprkos usvajanju AI alata, i za dizajnerske lidere koji razmišljaju o tome kako da argumentuju vrednost profesije u organizacijama koje još uvek nisu sigurne gde je mesto dizajna u eri ubrzanih iterativnih ciklusa.